blaat

Sabang van vissersdorp tot duikersparadijs

Het oude vissersdorpje Sabang op het eiland Mindoro in de Filippijnen is uitgegroeid tot een duikmekka met talrijke duikscholen en gogobars. Vissers zijn er niet veel meer te vinden, de meest bewoners leven tegenwoordig van het toerisme Het leven is er drastisch veranderd, maar Sabang blijft paradijselijk.

Met een plons vallen we uit de boot achterover het water in. We hebben zojuis een uitgebreide briefing van onze gids Jay-ar van cocktail-divers achter de rug. Hij vertelde wat we de komende weken kunnen verwachten van het duiken rond Sabang. Langzaam laten we ons naar beneden zakken in het warme heldere water. Heerlijk nu is de vakantie echt begonnen! Over de witte zandbodem met hier en daar een koraalblok duiken we naar de 3 wrakken die op het huisrif van het duikcentrum liggen. Een school vleermuisvissen begeleidt ons en wijst ons de weg naar het eerste wrak. Het schijnt dat deze dieren in het verleden werden gevoerd. Niet zo gek dus dat ze duikers erg dicht benadere, ze raken ons zelfs aan

Guitig
De wrakken zijn niet overdreven begroeid, maar herbergen ontzettend veel leven. We zien grote scholen vlaggenbaarzen tegen de stroom in zwemmen, ze geven het wrak een kleurrijk aanzicht. Rinie zoekt samen met jay-ar naar leuk klein spul om te fotograferen. It weet nu al dat we hier verschillende duiken zullen maken; deze stek leent zich Met een plons vallen we uit de boot achterover het water in. We hebben juist een ook erg goed voor groothoekfoto's. We vinden tussen de balken van het wrak een witte baby clown hengelaarsvis. Hij kijkt ons met zijn guitige snuitje verbaasd aan. Terwijl Rinie het visje van alle kanten vastlegt, vind ik ook nog een geel exemplaar. Niet te geloven…dit is nog maar onze eerste duik en dan al twee hengelaarsvissen. Later vertelt onze gids dat deze twee er nog maar net zitten en hij ze ook niet eerder had gezien, maar op het huisrif zullen we er nog veel meer vinden. In het zand rond de wrakken zie ik verschillende bidsprinkhaankreeften in holletjes zitten. Een enkeling waagt het om even het veilig hol te verlaten, op zoek naar eten. Ik blijf op gepaste afstand, wan ik heb gelezen dat zij met hun scharen zulke harde klappen kunnen geven dat je brilglas ervan breekt. Als we weer wat ondieper komen, vinden we in het zand nog allerlei mooi klein leven. Jay-ar wijst naar een gebied waar wij alleen wat grassprieten zien staan. We stijgen op. Aan boord van de boot vertelt hij dat het grasland onze volgende duikstek is. We zijn erg nieuwsgierig en verlangen alweer naar de volgende duik.

Grasland
Op het eerste gezicht zie ik alleen maar zand en zeegras. Maar als ik wat beter kijk, vind ik toch al snel allerlei critters: van garnaaltjes tot bladvissen. Midden in het veld zie ik een anemoon met een voor mij nieuw soort anemoonvisje. Het is een panda anemoonvis die me uitdagen aankijkt en verschillende malen dreigt aan te vallen. Uiteindelijk doet hij dat ook, hij hapt venijnig naar mijn gezicht. Ik moet hier toch wel om lachten. Ondanks het oorlogszuchtige gedrag blijf ik deze visjes bijzonder leuk vinden. En geeft ze eens ongelijk, want wat komt dit grote vreemde vis bij hun anemoon doen?
Langzaam duiken we verder het grasland over en komen bij een veld met mooie zeesterren. Jay-ar gebaart ons mee te komen naar een stenen blok met een touw eraan. In eerste instantie zie ik niets, maar als ik beter kijk, zie ik twee hengelaarsvissen op het touw. Door hun schutkleuren zie je ze zo over het hoofd. En we zijn nog niet klaar, even verderop staan nog een paar koraalblokken en ja hoor , ook hier vinden wer twee. Forse exemplaren en ze zijn ook erg actief. Ze zwemmen rond het koraalblok, op zoek naar een geschikte plaats om hun hengeltje uit te gooien. Zoveel hengelaarsvissen heb ik nog nooit in een vakantie gezien, laat staan op èèn duikstek. Ik kan mijn geluk niet op als ik me bedenk dat dit ons huisrif is voor de komende weken.

Koraaltuinen
De volgende duiken ontpopt Jay-ar zich als onze persoonlijke gids. Hij schrijft ons in voor alle mooie duikstekken en zorgt dat hij ons begeleidt. Wij zijn er erg blij mee, want hij weet veel te vinden. Hole in the Wall, West Escarsio, Ernie's Wall, Dungeong Wreck, manilla chanel en The Hill zijn de volgende duikstekken die we bezoeken. Ze liggen niet verder dan vijf tot vijftien minuten varen van ons hotel, het Garden of Eden Resort.
Tijnden een van de duiken bevinden we ons in een schitterende koraaltuin met vooral harde koralen en ontelbare veersterren. We hebben geluk dat er wat stroming staat, zodat ook de zachte koralen zich in hun volle glorie laten zien. Het rif lijkt als het ware een groot boeket met allerlei kleuren. De Tubularia staat open, wat overdag niet zo vaak voorkomt. Deze prachtige oranje en groene koralen geven het totaal een bont aanzien.

Zeeslang
Jay-ar is in vorm en vindt de ene na de andere prachtige naaktslak, van een paar millimeter tot wel tien centimeter groot. Ik besluit zelf de veersterren eens nader te bekijken en vind al snel de garnaaltjes die hierin leven. Ze hebben precies dezelfde kleur als hun gastheer.
Plots gebaart Jay-ar ons om te komen kijken. Vlak naast hem is een zeeslang naarstig op zoek naar prooi. Een klein beetje spannend vind ik het wel, wetende dat een beet van deze slang je binnen een half uur doodt. Ik blijf dan ook op gepaste afstand en geef Rinie de ruimte het dier rustig te fotograferen. Na enkele minuten verdwijnt het reptiel naar het wateroppervlak om te ademen.
Her en der staan Muricella gorgonen. Ik onderwerp ze allemaal aan een grondig onderzoek, want dit zijn de plekken waar je pygmeezeepaardjes kunt vinden. Helaas zijn de meeste gorgonen onbewoond, maar in een vind ik uiteindelijk toch een zeepaardje, onooglijk klein. Ik zie aan Rinie dat hij net zo geniet als ik. Er zijn dan ook zoveel onderwerpen om te fotograferen! We besluiten om bepaalde duikstekken meerdere malen te bezoeken, omdat ze zich lenen voor zowel groothoek als macro. Maar zelfs dan hebben we aan twee weken duiken niet genoeg om al dit moois op de foto te zetten.

Eco tour
Uiteraard bekijken we Mindoro niet alleen onder water. Vanuit het resort worden diverse trips aangeboden, wij kiezen voor de eco-tour. 's Avonds voor vertrek krijgen we een uitgebreide briefing en slaan we nog wat boodschappen in voor de trip. De volgende ochtend voreg stappen we op de banka die ons in een uur naar Calapan vaart. We hebben pech, het weer zit niet echt mee, maar de regen mag de rpet niet drukken. We genieten met volle teugen van het landschap dat aan ons voorbij trekt. Het is de bedoeling dat we vanuit de boot overstappen naar een tweepersoons banka die ons vervolgens naar het dorp van de Wawa's brengt. De Wawa's leven van visvangst en het maken van nippadaken(palmbladeren). Het dorp werd in 1996 getroffen door een tsunami die het hele dorp vernietigde. Cocktail Divers helpt sindsdien het dorp. Zo bouwde het duikcentrum onder andere een nieuwe school voor de kinderen, zodat zij toch onderwijs kunnen genieten.
Ik probeer me zo stil mogelijk te houden in het wankele tweepersoons bootje, bestuurd door een inwoner van het dorp. We varen door mangrovebossen over de rivier naar zijn woonplaats. Dertig tot veertig kinderen staan ons al op te wachten. Blij dat ik droog ben aangekomen, stap ik uit de banka en word gelijk omringd door de kinderen. Ze nemen me bij de hand door hun dorp en laten vol trots hun school zien. Wij zijn niet met lege handen gekomen en hebben speciaal voor hen wat lekkernijen, haarspeldjes en zeep meegebracht. Nadat we de school hebben bekeken, tonen de vrouwen van het dorp hoe zij de nippadaken maken en worden we door de mannen getrakteerd op een kokosnoot.

Mangyans
Erg onder de indruk van dit alles verlaten we het dorp in een grotere banka met motor. Deze vaart ons binnen tien minuten terug naar Calapan. In Calapan staat de Jeepney op ons te wachten, een oude Amerikaanse legerjeep waar ze met wat laserwerk een bus van hebben gemaakt. Dit vervoermiddel zie je naast de tricile overal op de Filippijnen. Op de markt van Calapan zien we een grote familie Mangyans. Hun hele hebben en houden is op een kar gepakt, ze proberen in de stad te overleven. De Mangyans vormen van oorsprong stammen die in de bergen leven volgens eigen gewoontes en tradities, ver verwijderd van onze moderne economie. Vanuit Calapan reizen we verder in de Jeepney langs schitterende rijstvelden met waterbuffels naar onze volgende bestemming. De barbecue, vlak naast een waterval, staat al op ons te wachten. Het laatste stukje lopen we in de stortregen, maar we houden ons droog met de paraplu die onze gids snel gefabriceerd heeft: een groot palmblad.
Het vlees op de barbecue ruikt heerlijk, er komen ook enkele Mangyans op af. Ze eten een hapje mee en als dank mogen wij hen op de foto vastleggen. Intussen is de schemering ingevallen, tijd om van de berg af te klauteren en met de Jeepney terug naar ons resort te reizen.
Na nog een rustdag, waarop we ons laten verwennen met een overheerlijke massage, is het tijd om naar huis te gaan. Maar niet nadat we Jay-ar hebben beloofd snel weer eens terug te komen.